Wat ik leerde bij het plannen van een grote spiegelkast voor een kleine slaapkamer

Samenvatting: Een grote spiegelkast is vooral een kwestie van deurgewicht, diepte en lichtweerkaatsing. Het juiste antwoord hangt af van de kwaliteit van de rails, de dikte van de spiegel, de bruikbare hangdiepte en of de kast op maat is gemaakt voor de ruimte in plaats van erin geperst.

De slaapkamer was 2,83 m van muur tot muur, het bed nam daar al 1,6 m van in beslag, en de enige plek waar een kast kon staan was een scheve nis aan de noordkant die de ene kant 1,915 m mat en de andere kant 1,892 m. Ik wilde spiegels op de deuren omdat de kamer geen ochtendzon kreeg en ik er genoeg van had om me in een grot aan te kleden. Zo kwam het dat ik drie avonden besteedde aan het lezen over spiegelondergronden en toleranties van floatglas, wat niet was wat ik had verwacht bij het plannen van een grote spiegelkast.

Zit je in dezelfde situatie? Dan is dit wat echt de moeite waard is om te weten voordat je er een koopt of laat maken.

Een "grote" spiegelkast is meestal 1,8 m breed of breder

De term heeft geen officiële definitie binnen de branche, maar als je kijkt naar wat de Britse markt voor meubels op maat "groot" noemt, zit dat ergens tussen de 1,8 m en 2,4 m breed en ongeveer 2,1 tot 2,4 m hoog. Alles wat smaller is, leest als een enkele hoge deur. Alles wat breder is, betekent meestal drie of vier panelen.

Die breedte is belangrijk vanwege hoe spiegelglas zich gedraagt. Een enkele spiegel van 4 mm floatglas bij een breedte van 60 cm is prima. Bij 90 cm breed, op een schuifdeur, begint het te verbuigen wanneer de deur beweegt. Je ziet de weerspiegeling dan trillen. De meeste degelijke makers van kasten op maat plaatsen spiegelglas van 6 mm op alles wat breder is dan ongeveer 70 cm, en voorzien dat van een veiligheidsfolie van vinyl, zodat de scherven niet over het tapijt vliegen als het ooit barst.

Dit wist ik allemaal niet toen ik begon. De eerste offerte die ik kreeg was voor goedkope spiegels van 3 mm op scharnierende mdf-deuren. Ik kocht het. Drie maanden later begonnen de spiegels die sinaasappelschil-rimpeling te krijgen die je soms ziet in goedkope sportschoolspiegels, omdat het mdf erachter een fractie was gaan werken door de seizoensgebonden luchtvochtigheid. Les geleerd. Betaal voor de 6 mm of accepteer de trilling.

Schuiven versus scharnieren is vooral een gewichtskwestie

Specifiek voor spiegeldeuren is schuiven meestal de betere keuze. De reden is het gewicht.

Een scharnierende deur van 60 cm bij 2,2 m in 18 mm mdf met een spiegel van 6 mm erop gelijmd weegt ruwweg 22 kg. De scharnieren moeten die last elke keer dragen als je hem opent, plus het draaimoment, plus de klap als een kind hem dichttrekt. Goedkope onzichtbare scharnieren gaan binnen een jaar doorhangen. Goede (Blum of Hettich, die met ingebouwde soft-close) kosten ongeveer 12 tot 18 euro per stuk en je hebt er minstens drie per deur nodig.

Schuifdeuren leggen al dat gewicht op de onderrail en een geleider bovenaan, zonder enige belasting op scharnieren. De kwaliteit van de rails is waar je naar moet vragen. Een gepolijste bovenhangende aluminium rail met afgedichte lagers loopt tien jaar lang soepel. Een geperste stalen onderrail begint binnen twee jaar te knarsen.

Het nadeel van schuiven is de diepte. Je verliest ruwweg 6 cm bruikbare ruimte van binnen omdat de deuren over elkaar moeten lopen. Een korpus van 60 cm diep wordt zo een bruikbare 54 cm. Hangers hebben minimaal 53 cm nodig om een overhemd op te hangen zonder dat de manchetten tegen de achterwand drukken, dus je zit aan de krappe kant. Als je muurdiepte vastligt op 60 cm, geven scharnierende deuren je van binnen meer ademruimte.

Ik koos uiteindelijk voor schuiven omdat de nis aan de smalle kant al maar 54 cm diep was, en een naar buiten draaiende scharnierdeur tegen het bed zou stoten.

Lichtweerkaatsing is een echt probleem en niemand waarschuwt je ervoor

Een wand vol spiegel die naar een raam toe staat, werpt licht in hoeken waar je het niet verwacht. Ik had een raam op het zuiden, 2,4 m van de kast, en ongeveer veertig minuten elke middag, tussen ruwweg 14:30 en 15:10 in de zomer, wees de weerspiegelde zon recht op het kussen.

Je kunt dit op drie manieren oplossen. Plaats de kast onder een hoek zodat de deuren niet loodrecht op het raam staan (zelden mogelijk in een kleine ruimte). Gebruik een bronskleurige spiegel, die de felheid met ongeveer 40% dempt en een iets warmere weerspiegeling geeft. Of splits de deur zodat alleen sommige panelen spiegelend zijn en de andere van hout of stof.

Ik koos voor brons. Het kostte ruwweg 18% meer dan een heldere spiegel per vierkante meter en het ziet er in het echt uit alsof de kamer permanent in het gouden uur baadt. Daar ben ik tevreden mee. Mijn partner zegt dat we er bruiner door lijken dan we zijn.

Hoe een spiegeldeur op maat eigenlijk wordt gebouwd

De meeste mensen stellen zich een plaat spiegel voor die op een stuk mdf is geplakt. De goede zijn opgebouwd uit lagen:

• 18 mm mdf van meubelkwaliteit of berkenmultiplex voor de deurkern
• Een dun EVA-schuimkussen aan de achterkant van de spiegel zodat het glas niet hard tegen het paneel aanligt
• 6 mm spiegel met veiligheidsfolie, aan elke zijde ongeveer 5 mm korter gesneden dan de deurrand zodat de verzilvering niet kan afschilferen
• Een aluminium frame rond de spiegel, vlak of verzonken, dat de gesneden randen beschermt en voorkomt dat iemand er met een nagel langs gaat en zich snijdt

Spiegeldeuren op maat die zo zijn gemaakt komen tegen handelsprijzen in de EU op ongeveer 70 tot 110 euro per vierkante meter, afhankelijk van de kwaliteit van de spiegel en het frameprofiel. Een deur van 60 cm bij 2,2 m is ongeveer 1,32 m², dus 90 tot 145 euro per deur. Voor de kast met vier deuren die ik uiteindelijk had was dat ruwweg 460 euro alleen al aan deuren.

Maatvoering voor een lastige nis

De scheve nis die ik noemde, 1,915 m bij 1,892 m, is het deel waar de meeste standaardkasten niet mee overweg kunnen. Een standaard inbouwsysteem op maat komt in modules van 50 cm, 75 cm of 1 m. Geen daarvan past netjes in 1,915 m.

De oplossing is om één paneel een niet-standaard breedte te geven. In mijn geval splitste ik de kast op als twee deuren van 75 cm en één vulstuk van 41,5 cm, met het korpus op maat gesneden voor de daadwerkelijke niswanden (die van boven naar beneden 2,3 cm uit het lood stonden, want natuurlijk deden ze dat). Het smalle vulstuk hield schoenen en het strijkijzer vast. Het zag er bewust uit.

Ben je een kast aan het inmeten voor een nis die eindigt op lastige getallen zoals 1,892 m? Dat is precies het soort probleem dat knuslabs voor je oplost.